صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۳۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زجوش مغز مستان را به سردستار میرقصد که در دریای بیآرام کف ناچار میرقصد هلال عید باشد تیغ مشتاق شهادت را سر منصور بیپروا به دوش دار میرقصد که در دامان تمکین میتواند پای پیچیدن؟ در آن صحرا که از شور جنون کهسار میرقصد شهیدی را که چون ذوق شهادت مطربی باشد سبکروحانه زیر تیغ لنگردار میرقصد ترا چون خرده بینان نیست در دل نور آگاهی وگرنه مرکز اینجا بیش از پرگار میرقصد درآ در حلقه باریک بینان تا شود روشن که خار پای در گل بر سر دیوار میرقصد تعجب نیست گر زاهد زشور ما به وجد آید که در هنگامه مستان در و دیوار میرقصد چرا از خلوت اندیشه اهل دل برون آید؟ که در هر گوشهاش چندین پری رخسار میرقصد در آن محفل که مردان را کلاه از ترک سر باشد زسرپوشیدگان است آن که با دستار میرقصد دل سخت تو صد پیراهن از سنگ است محکمتر وگرنه کوه طور از لذت دیدار میرقصد توان خواندن خط نارسته از لبهای میگونش که راز مست بر گرد لب اظهار میرقصد زغفلت خون ترا مرده است در جسم گران، ورنه به ذوق نیشتر خون در رگ بیمار میرقصد مکن منع از سماع و وجود ما بیدست و پایان را که خار و خس به بال موج دریا بار میرقصد نه تنها میکند رقص روانی آب روشندل که سر و پای در گل هم درین گلزار میرقصد نمیدانم چه آتش در سر خورشید میسوزد که چون دیوانگان در کوچه و بازار میرقصد من شوریده چون صائب عنا نداری کنم خود را؟ که با اینشان و شوکت چرخ صوفی وار میرقصد