صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۳۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ میبالد زبس افتاده شوخ این سبزه زیر سنگ میبالد گدازد دیدن سنگ محک ناقص عیاران را وگرنه حسن کامل از خط شبرنگ میبالد نسیمی میتواند سنگ گردیدن حبابم را چه بر خود از شکست شیشه من سنگ میبالد؟ لباس بیستون بر نقش شیرین تنگ خواهد شد چنین بر خود گر از فرهاد زرین چنگ میبالد ترا عضو زجا رفته است تیغ از بیدلی در کف وگرنه بر تن شیران سلاح جنگ میبالد زوسعت بر تمنا تنگ گردد عرصه جولان نهال آرزومندی زدست تنگ میبالد گدازد آرزوی خام در دل نفس سرکش را به قدر آنچه در سر دانش و فرهنگ میبالد مکن تقصیر در ریزش که از تردستی همت کلاه سروری قد میکشد، او رنگ میبالد به روشن گوهران بر کاسه در یوزه خود را که ماه لاغر از خورشید زرین چنگ میبالد خوشم با آب باریک قناعت با دل روشن که در هر جا طراوت بیش باشد زنگ میبالد مگر نزدیک سازد منزلم را کاهلی، ورنه زبخت واژگون از قطع ره فرسنگ میبالد چو شبنم صاف شو تا از هوا گیرند خوبانت که گل صد پیرهن از عاشق یکرنگ میبالد ترا با ماه تا سنجیدهام در خود نمیگنجد که در میزان چو با گوهر طرف شد سنگ میبالد چنان کز شبنم افزاید طراوت چهره گل را زچشم پاک من آن عارض گلرنگ میبالد مجو نشو و نما از جان روشن در تن خاکی که چون آید شرر بیرون زصلب سنگ میبالد زکلک من زمین خشک شد سنبلستان صائب که چون مطرب بود تردست بر خود چنگ میبالد