صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۱۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گرفتاری به قدر رشته آمال میباشد دلی کز آرزو شد پاک فارغبال میباشد شبیخون نسیم صبح را افسانه میداند سر هر کس گرانخواب از میاقبال میباشد شدم سر در هوا از کوته اندیشی، ندانستم که باغ دلگشا اینجا به زیر بال میباشد زجمعیت نباشد بهرهای چشم حریصان را زخرمن گرد رزق دیده غربال میباشد همان بهتر که نگشایی لب پرشکوه ما را چه غیر از خون گره در پرده تبخال میباشد؟ ندارد چون سر بیمار آسایش به یک بالین زبان هر که در فرمان قیل و قال میباشد نگردد چشم حسرت مانع عمر از سبکسیری کجا سد ره آب روان غربال میباشد؟ زغفلت عین ادبارست اقبال خودآرایان که دایم دیده طاوس در دنبال میباشد صدف را میشود مهر خموشی دانه گوهر زبان و اصلان از لاف و دعوی لال میباشد مرا هم صبح امید از خط او میشود طالع شب ادبار اگر آبستن اقبال میباشد زتسلیم و رضا آزادهای صائب خبر دارد که در فقر و غنا حالش به یک منوال میباشد