صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۱۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زسالک شکوه پردازی نه شرط راه میباشد که اول منزل یوسف درین ره چاه میباشد سبکسیری که دارد آگهی از دوری منزل اگرچه پای در دامن کشد در راه میباشد زخود بینی خطر کمتر بود ناقص بصیرت را که در وقت تمامیها کلف با ماه میباشد نداد از عشقبازی تو به طوف کعبه مجنون را که مسجد بهر طفل شوخ بازیگاه میباشد برون آیند آخر رو سیاهان بر ولی نعمت کسوف آفتاب بیزوال از ماه میباشد شب زلفی که صد روز قیامت در بغل دارد به چشم بخت خواب آلود من کوتاه میباشد بجز عاشق به هر آلوده دامانی که میبندد جناغ آن فرامشکار، خاطرخواه میباشد ندارد ظاهر اسلام سودی زرق کیشان را اگرچه راهزن بر ره بود گمراه میباشد مرا غافل مدان از خویش در مستی و هشیاری که عاشق با کمال بیخودی آگاه میباشد به زلفش چون رسم گفتم دلم آسوده خواهد شد ندانستم که منزل دورتر از راه میباشد دل تاریک، صائب فارغ است از کلفت دوران خطر آیینه بیزنگ را از آه میباشد