صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۰۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به مستی از ته دل آدمی خشنود میباشد نشاط هوشیاران قلب روی اندود میباشد زیان نقصان ندارد مایه داران مروت را فرومایه است هر کس دیدهاش بر سود میباشد زفیض چشم حق بین در بیابانی است جولانم که آنجا هر سیاهی کعبه مقصود میباشد تو کز ذوق شهادت غافلی سیر گلستان کن که ما را شاخ گل شمشیر خون آلود میباشد نشد دست زرافشان مهر را خاک از فرو رفتن نمیریزد زهم دستی که صاحب جود میباشد تفاوت نیست پیش بلبلان در خردههای گل به چشم عارفان هر اختری مسعود میباشد حریص از بیقراری نقد خود را نسیه میسازد دل خرسند را هر نسیهای موجود میباشد مآل کفر و ایمان را نمیدانم، همین دانم که هر کس عشق ورزد عاقبت محمود میباشد نگردد با بصیرت جمع در زیر فلک بودن گریزان چشم بینای شرر از دود میباشد زدست انداز دوران پاره گردیدن نمیداند لباسی را که اشک و آه تار و پود میباشد بغیر از درد و داغ عشق صائب هر چه اندوزی به بازار قیامت سربسر نابود میباشد