صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشد درین میدان سپر انداختن مردانگی باشد زعجز من دلیر آن کس که میگردد نمیداند که پشت دست من سرپنجه مردانگی باشد زیوسف من به بوی پیرهن قانع نمیگردم که دامان وسایل پرده بیگانگی باشد به تشریف سجود آستان از دور خرسندم کیم من تا مرا اندیشه همخانگی باشد؟ به دست دختر رز اختیار خویش را دادن در آیینه خردمندان نه از مردانگی باشد زچندین قطره باران یکی گوهر شود صائب زصدعاقل یکی شایسته دیوانگی باشد