صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گل از نشو و نماگر این چنین برجسته خواهد شد رگ ابر بهاران رشته گلدسته خواهد شد اگر این است کیفیت هوای نوبهاران را در میخانه از گرد کسادی بسته خواهد شد به جوش آرد چنین گر نوبهاران مغز عالم را با زنجیر کز زور جنون بگسسته خواهد شد چنین گر عام سازد فیض را ابر کف ساقی زقید خشکسال زهد، زاهد رسته خواهد شد زما بیطاقتان چون سیل خودداری نمیآید به دریا میرسد هر کس به ما پیوسته خواهد شد مشو نومید اگر یک چند اشکت بیاثر باشد که هر سیلی به دریا عاقبت پیوسته خواهد شد به گفت وگو دلی خوش میکند صائب، نمیداند که گر خاموش گردد جنت در بسته خواهد شد