صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۷۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به این عنوان اگر روی تو آتشناک خواهد شد زخاشاک هوس صحرای امکان پاک خواهد شد چنین گر سبزه خط خیزد از رخسار گلرنگش گل ازخجلت نهان در بوته خاشاک خواهد شد زمی چشم و دل نادیده من سیر میگردد اگر ریگ روان سیراب از اشک تاک خواهد شد من آن روزی که بود از نی سواران یار، میدیدم که زیر پای او بسیار سرها خاک خواهد شد میسر نیست از دل آرزو را ریشه کن کردن کجا از سبزه بیگانه گلشن پاک خواهد شد؟ زدم بر شعله ادراک چون پروانه، زین غافل که روز من سیاه از شعله ادراک خواهد شد کف خاکسترم بر باد رفت و دل نشد روشن نمیدانم چه وقت آیینه من پاک خواهد شد همان روزی که سروش کرد قامت راست، میدیدم که طوق قمریانش حلقه فتراک خواهد شد زرخ گفتم شود شمع امید من، ندانستم که بهر خرمن من شعله بیباک خواهد شد اگر سوزد دلت را عشق بیتابی مکن صائب که تخم از سوختن آسوده زیر خاک خواهد شد