صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۷۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چنین گر آتشین از باده آن رخسار خواهد شد زجوش مغز، سربسیار بیدستار خواهد شد به بیماران چنین وا میرسد گر چشم بیمارش زمین از دردمندان بستر بیمار خواهد شد مبر دیوانه ما را به شهر از دامن صحرا که هر کس را بود دست و دلی از کار خواهد شد من آن روزی که تخم خال او شد سبز میگفتم که گر این است مرکز، چرخ بیپرگار خواهد شد به تنهایی حیات تلخ را شیرین مگر سازد وگرنه خضر زود از زندگی بیزار خواهد شد زغفلت هر که را اشک ندامت برنینگیزد به آب تیغ ازین خواب گران بیدار خواهد شد اگر پاک از سخن سازی دهان بادپیما را زمهر خامشی گنجینه اسرار خواهد شد سرآزادهای چون سرو هر کس در چمن دارد در ایام خزان پیرایه گلزار خواهد شد زمین یک دیده بیدار شد از شورش محشر ندانم کی دو چشم بخت من بیدار خواهد شد زشوق جستجو گر آتشی در زیر پا داری سراسر خار این وادی گل بیخار خواهد شد گرانجانی که دست از کار بردارد نمیداند که چون تابوت بر دوش خلایق بار خواهد شد سرآمد چون جوانی مدت پیری به غفلت هم ازین مستی ندانم خواجه کی هشیار خواهد شد چنین گر جوش حسن گل چمن را تنگ میسازد تماشایی برون از رخنه دیوار خواهد شد نباشد حاصلی گفتار بیکردار را صائب ترا چون خامه تا کی عمر در گفتار خواهد شد؟