صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سر نمیپیچند از تیغ اجل دیوانهها گوش بر آواز سیلابند این ویرانهها از نفس افتاد موج و بحر از شورش نشست همچنان زنجیر میخایند این دیوانهها نعمت دنیای دون پرور به استحقاق نیست صاحب گنجند اینجا بیشتر ویرانهها هر که بر داغ حوادث همچو مردان صبر کرد خورد آب زندگی زین آتشین پیمانهها تا نریزی روزگاری آب بر دست سبو همچو جام مینگردی محرم میخانهها دیده مورست صحرا چون لطیف افتاد حسن در دل هر ذره دارد مهر وحدت خانهها تا مباد آگاه از ذوق گرفتاری شوند میکنم آزاد طفلان را ز مکتب خانهها گر شهیدان را زیارت میکنی وقت است وقت خاک را برداشت از جا جنبش این دانهها نیست در طینت جدایی عاشق و معشوق را شمع بتوان ریخت از خاکستر پروانهها هر چه گویند آشنایان سخن، منت به جان! نیستم من مرد تحسین سخن بیگانهها خال را در دلربایی نسبتی با زلف نیست داغ دارد دام را گیرایی این دانهها نیست صائب ملک تنگ بیغمی جای دو شاه زین سبب طفلان جدل دارند با دیوانهها