صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۶۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز اکسیر قناعت خاک شکر میتواند شد زفیض سیر چشمی سنگ گوهر میتواند شد صدف گر لب برای قطره پیش ابر نگشاید زحفظ آبرو دریای گوهر میتواند شد به مهر خامشی مسدود گردان رخنه لب را که این سد هر که میبندد سکندر میتواند شد چرا چون ریشه زیر خاک ماند از تن آسانی؟ رگ جانی که در شمشیر جوهر میتواند شد چراغ مهر عالمتاب از ان روشن بود دایم که از نظاره او دیدهایتر میتواند شد مشو ز افتادگی غافل سرت برابر اگر ساید که از راه تنزل قطره گوهر میتواند شد شمارد بیستون را سنگ طفلان شور سودایم به من کی هر سبک سنگی برابر میتواند شد؟ به امید بهشت نسیه زاهد خون خورد، غافل که خود باغ بهشت از یک دو ساغر میتواند شد زمین از سایهاش چون آسمان نیلوفری گردد به این عمامه واعظ چون به منبر میتواند شد؟ تعین داردش در پرده بیگانگی، ورنه حباب از ترک سر دریای اخضر میتواند شد نشست از دل سرشک تلخ من نقش تمنا را زجوش بحرکی خامی زعنبر میتواند شد؟ مروت نیست سبقت جستن از کوتاه پروازان وگرنه نامهام پیش از کبوتر میتواند شد چه طوفانها کند چون در مقام التفات آید دهانی کز جواب خشک کوثر میتواند شد مشو از عقل غافل چون زنور عشق محرومی که آتش هم شب تاریک رهبر میتواند شد زکنه عشق هیهات است صائب سر برون آرد که در دریای بیساحل شناور میتواند شد؟