صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۶۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
که ساکن در دل ویرانه ما میتواند شد؟ که غیر از بیکسی همخانه ما میتواند شد؟ نباشد گر دری ویرانه ما بیدماغان را غبار دل در غمخانه ما میتواند شد به داغ ناامیدی سینه ما گرم میجوشد همایون جغد در ویرانه ما میتواند شد زبزم آن شمع ما را دور میسازد، نمیداند که صحبت گرم از پروانه ما میتواند شد زکافر نعمتی از پایه خود آن که مینالد زمینش آسمان خانه ما میتواند شد اگر ساقی زبیباکی به مخموران نپردازد دل پرخون ما میخانه ما میتواند شد اگر از خاک ما را برندارد سیل دریا دل که معمار دل ویرانه ما میتواند شد؟ اگر از نظاره طفلان نپیچد دست و پای ما که زنجیر دل دیوانه ما میتواند شد؟ چنین کز خودپرستی نیست سیری نفس کافر را حریم کعبه هم بتخانه ما میتواند شد عنان سیل بیزنهار را هر کس که میپیچد حریف گریه مستانه ما میتواند شد سر آزادهای داریم صائب با تهیدستی که خرمن خوشه چین دانه ما میتواند شد