صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حجاب آسمان کی مانع ما میتواند شد؟ فلک مار ا کجا انگشتر پا میتواند شد؟ به قرب لاله و گل کی چو شبنم میشود قانع؟ سبکروحی که از پستی به بالا میتواند شد نشد تا جسم من از شوق جان باور نمیکردم که کوه قاف، هم پرواز عنقا میتواند شد دل افسرده ما را گدازی هست در طالع نماند بر زمین سنگی که مینا میتواند شد ندارد اینقدر استادگیای چرخ سنگین دل کف خاکستری روشنگر ما میتواند شد اگر مجنون شوی، گردی که بر دل از جهان داری به یک دم خوشتر از دامان صحرا میتواند شد دل از درد طلب برداشتن دشواریی دارد وگرنه قطره ما نیز دریا میتواند شد دو عالم محو شد تا پرده از عارض برافکندی تو چون پیدا شوی، دیگر که پیدا میتواند شد؟ دل روشن زهم میپاشد آخر جسم را صائب کتان کی پرده آن ماه سیما میتواند شد؟