صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هلال عید از گردون زنگاری هویدا شد پی بیرون شد از دریای غم کشتی مهیا شد زماه نو چنان شد صیقلی آیینه دلها که هر کس هر چه در دل داشت بیمانع هویدا شد به از روشندلی تیر شهابی نیست شیطان را که شد باریک زاهد تا هلال عید پیدا شد به ساغرهای پی در پی مرا دریابای ساقی که بر تن پوست خشک از زهد خشکم همچو مینا شد به چندین چشم بر گردون هلال عید میجستم زموج باده چندین ماه نو یکبار پیدا شد به صد رنگینی طاوس بیرون آمد از خلوت بط میگرچه چندی از نظر پنهان چو عنقا شد به یک ناخن گره نتوان گشود از عقده مشکل دل عالم زماه عید حیرانم که چون وا شد چو بوی گل که از بسیاری برگ گل افزاید زماه روزه حسن دختر رز عالم آرا شد نگردد ساز چون قانون عشرت میپرستان را؟ که مضراب دگر صائب زماه نو مهیا شد