صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۶۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به دلهای فگار آن لعل روشن گوهر آویزد که اخگر بر کبابتر به آسانی درآویزد در آن دریا که دست از جان خود شستن بود ساحل زهی غافل که از موج خطر در لنگر آویزد رگ جانم زغیرت موی آتش دیده میگردد اگر پروانهای را شعله در بال و پر آویزد ندارد جز گرفتاری ثمر آمیزش خوبان گره در کارش افتد رشته چون در گوهر آویزد ز آتش هر که را نور بصیرت میشود حاصل چوخار رهگذر هردم به دامانی درآویزد مگر از خط به فکر ما سیه روزان فتد حسنش که چون آیینه شد تاریک در خاکستر آویزد ندارد صرفهای کشتی گرفتن با زبردستان بود در خاک دایم هر که با گردون در آویزد به تردستی زبان کوتاه کن صائب خسیسان را که خارتر به دامن راهرو را کمتر آویزد