صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۶۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اگر در دام او اشکی دل دیوانه میریزد زچشم دوربینی خونبهای دانه میریزد چنان افسرده شد هنگامه بر گرد سرگشتن که گرد از مصحف بال و پر پروانه میریزد برو ناصح نمکدان نصیحت در دلم مشکن که شور محشر از زنجیر این دیوانه میریزد مرا بیدانه در دام خود آورده است صیادی که اشک شادی مرغان به دامش دانه میریزد مرا سنگین دلی در پیچ و تاب تشنگی دارد که آب زندگی زلفش به دست شانه میریزد زشور حشر ترساند فلک دیوانه ما را چه بیکارست، رنگ سیل در ویرانه میریزد نمیدانم که بر گرد سر این شمع میگردد؟ که غیرت طشت آتش بر سر پروانه میریزد ز اعجاز سخن در ظرف کاغذ کردهام صائب شرابی را که از بویش دل پیمانه میریزد