صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۶۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زپیری حرص دنیا نفس طامع را دو بالا شد گدا را کاسه در یوزه از کوری مثنی شد نگردد تنگ از سنگ ملامت شهر و کوبر من که از مشرب غبار خاطرم دامان صحرا شد زهمچشمی بلایی نیست بدتر عشقبازان را زلیخا کور شد تا دیده یعقوب بینا شد نمیآید بهم چون طوق قمری حلقه چشمش نظر بازی که محو قامت آن سرو بالا شد نمیدانم چه گویم شکر آن غارتگر دلها که از سودای او هر ذره خاکم سویدا شد تعجب نیست گر دارم امید رحم از ان ظالم نه آخر مومیایی هم زسنگ خاره پیدا شد؟ نگردد تیره بختی مهر لب حرف آفرینان را سواد از سرمه روشن میکند چشمی که گویا شد ندارد تاب دست انداز، صائب دامن عصمت که بوی پیرهن آواره از دست زلیخا شد