صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۵۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غمی هر دم به دل از سینه صد چاک میریزد زسقف خانه درویش دایم خاک میریزد سر گوهر به دامان صدف دیدم یقینم شد که تخم پاک، دهقان در زمین پاک میریزد زمین یک قطعه لعل است از خون شهیدانش هنوزش رغبت خون از خم فتراک میریزد عرق افشاندی از رخ، آب شد دلهای مشتاقان قیامت میشود چون انجم از افلاک میریزد نشاط باده گلرنگ را گر خضر دریابد زلال زندگی را زیرپای تاک میریزد سر مینا از ان سبزست در میخانه همت که سر جوش عطای خویش را بر خاک میریزد زحرف سرد بر دل میخوری هر دم، نمیدانی که از لرزیدن دل انجم از افلاک میریزد زساغر منع صائب میکند زاهد، نمیداند که میدر سینه رنگ شعله ادراک میریزد