صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زیاد آن ستمگر از رخ من رنگ میریزد دل این شیشه نازک زنام سنگ میریزد نمیدانم چه میسازد درین بستانسرا دیگر که از گل باز معمار بهاران رنگ میریزد نبیند زرد رویی در خزان از تنگدستیها در ایام خزان هر کس میگلرنگ میریزد مترس از ناله ما بیدلانای دشمن ایمان که اول بیجگر از خود سلاح جنگ میریزد بلای آسمانی توبه کرد از مردم آزاری همان زان نرگس نیلوفری نیرنگ میریزد دل دیوانه من سرمه چشم غزالان شد هنوز از دست و دامن کودکان را سنگ میریزد مگر کوتاهیی دیده است از زلف دراز خود؟ که رنگ تازهای حسن از خط شبرنگ میریزد نباشد یک نفس بیفتنهای چشم کبود او بلا پیوسته از گردون مینا رنگ میریزد نباشد یک نفس بیفتنهای چشم کبود او بلا پیوسته از گردون مینا رنگ میریزد چه رنگینی دهد مشاطه آن دست نگارین را؟ که خون بیگناهانش مدام از چنگ میریزد زدست ممسکان آید به سختی خردهای بیرون زروی سخت آهن این شرار از سنگ میریزد به طوفان میدهد موج حلاوت خاک را صائب اگر زین گونه شکر زان دهان تنگ میریزد