صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۵۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کجا خون مرا آن ساقی طناز میریزد؟ که خون شیشه در ساغر به چندین ناز میریزد چه خواهد کرد گاه جلوه مستانه، حیرانم سهی سروی که با خودداری از وی ناز میریزد کدامین تنگ ظرف آمد به این عشرت سرا یارب که ساقی باده از ساغر به مینا باز میریزد ندارد صرفهای با بیپروبالان در افتادن زخون کبک، رنگ قتل خود شهباز میریزد ندارد در دل معشوق اگر عاشق ره پنهان که در دل غنچه را این خردههای راز میریزد؟ به این افتادگی، دارم هوای سرو بالایی که نقش از بال مرغان سبک پرواز میریزد در ایام خزان چون جمع سازد خویش را صائب؟ گلی کز بار از لرزیدن آواز میریزد