صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۵۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تلاش نام داری چون نگین تن در سیاهی ده که این داغ از جبین نامداران برنمی خیزد زفیض چشمتر چون رشته در گوهر نهان گشتم که میگوید گهر از چشمه ساران برنمی خیزد؟ چه سازد سعی دهقان چون زمین افتاد ناقابل؟ به میخشکی زطبع سبحه داران برنمی خیزد چنان افسرده شد هنگامه اهل جهان صائب که گلبانگ نشاط از میگساران برنمی خیزد غبار من زسیل نوبهاران برنمی خیزد چو من افتادهای از خاکساران بر نمیخیزد به یک پیمانه سرشار میبازم دو عالم را چو من دریادلی از خوش قماران برنمی خیزد به هویی میتوان افلاک را زیر و زبر کردن جوانمردی زسلک خرقه داران بر نمیخیزد شود چون خرمن گل روزی آتش، گرانجانی که چون شبنم سبک از لاله زاران برنمی خیزد سپند خام بیجا در میان میافکند خود را درین محفل صدا از بیقراران برنمی خیزد به همت میتوان طی کرد این دشت پر آتش را جگرداری میان نی سواران برنمی خیزد ندارد پرده انصاف گوش باغبان، ورنه چو من رنگین نوایی از هزاران برنمی خیزد به خون سایه خود پنجه رنگین میکنم چون گل به خشم من پلنگ از کوهساران برنمی خیزد تلاش نام داری چون نگین تن در سیاهی ده که این داغ از جبین نامداران برنمی خیزد