صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به کشت خشمگینان آتش از ابر بلا ریزد به قدر تلخرویی زهر از تیغ قضا ریزد شکوهی هست با بیبرگی ارباب قناعت را که آتش را دل از چین جبین بوریا ریزد نگیرد صبح اگر ساقی به یک پیمانه دستم را چنان لرزم که نقش از بال مرغان هوا ریزد به دشواری زرنگ و بو گرانجان دست بردارد که از سیمای ناخن دیرتر رنگ حنا ریزد حلاوت میبرد از زندگانی تلخی منت چرا کس آبروی خود پی آب بقا ریزد؟ به شرطی میکنم کوته، زبان دعوی خون را که یک بار دگر خونم به جای خونبها ریزد نمیآید به کف دامان رنگ رفته از کوشش مکن کاری که رنگ از روی گلهای حیا ریزد چرا آیینه از اقبال صیقل روی برتابد؟ محال است این که صائب را دل از تیغ فنا ریزد