صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۵۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سیاهی از دل چون گلخن ما برنمی خیزد چو داغ لاله دود از روزن ما برنمی خیزد که با ما میتواند دعوی افتادگی کردن؟ که از افتادگی مو بر تن ما برنمی خیزد نسازد دستبرد ابر هرگز خشک دریا را به افشردنتری از دامن ما برنمی خیزد نشد از شرم عصیان آب گردد این دل سنگین به آتش بستگی از آهن ما برنمی خیزد زما نتوان شنیدن شکوهای از سینه صافیها غباری از زمین روشن ما برنمی خیزد زگوهر دور نتوان ساختن گرد یتیمی را به افشاندن غبار از دامن ما بر نمیخیزد نفس از سینه مجروح ما بیرون نمیآید زدلچسبی نسیم از گلشن ما برنمی خیزد مجو آه از دل خرسند، ما آیینه طبعان را که دود از خانه بیروزن ما برنمی خیزد به هم چون خوشه پیوسته است صائب دانه دلها که میسوزد که دود از خرمن ما برنمی خیزد؟