صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۴۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غبار غم به میاز جان غم پرور نمیخیزد به شستن از گهر گرد یتیمی بر نمیخیزد فغان بیاثر در سینه عاشق نمیباشد ازین فولاد یک شمشیر بیجوهر نمیخیزد غریبی رتبه اهل سخن را میکند ظاهر که تا در بحر باشد، نکهت از عنبر نمیخیزد به زیر کوه غم دل همچنان بیطاقتی دارد سبکباری ازین کشتی به صد لنگر نمیخیزد امید رستگاری نیست بیافتادگی، اما کسی کز طاق دل افتاد هرگز برنمی خیزد نگردد پرده دار خبث باطن جامه زرین نجاست از نهاد سگ به طوق زر نمیخیزد به دل دارم غباری از خط عنبرفشان او که چون گرد یتیمی از رخ گوهر نمیخیزد به سعی آستین غمگساران کی هوا گیرد؟ غبار خاطری کز دامن محشر نمیخیزد زمخموران که آبی در دل شب میخورد صائب؟ که بیتابانه آه از جان اسکندر نمیخیزد