صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۴۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زدل زنگ ملال از باده احمر نمیخیزد به آب بحر از عنبر سیاهی بر نمیخیزد ندارد زلف او دیوانهای هموارتر از من که از زنجیر من آواز چون جوهر نمیخیزد زبان آتشین را چرب نرمی میکند کوته چراغی را که روغن کشت دودش بر نمیخیزد محال است این که گردد بیغریبی پختگی حاصل به جوش آب دریا خامی از عنبر نمیخیزد در امیدواری آنچنان مسدود شد صائب که از آیینه زنگ از سعی خاکستر نمیخیزد