صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۴۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل هر کس به تعظیم سخن از جا نمیخیزد قیامت گر به بالینش رسد بر پا نمیخیزد چنین دستی که در دل رخنه کردن آسمان دارد عجب دارم که گوهر سفته از دریا نمیخیزد نگردد گرد کلفت کم به آه از سینه عاشق به افشاندن غبار از دامن صحرا نمیخیزد نبرد از دل وصال یار بیرون زهر هجران را به میزنگار هرگز از دل مینا نمیخیزد نسوزد هیچ برقی ریشه تخم محبت را به حک کردن زدلها نقطه سودا نمیخیزد چسان فرهاد نالد، کز شکوه صورت شیرین صدای تیشه فولاد از خارا نمیخیزد مرو در زیر دامان صدف بیهودهای گوهر که بیآب گهر ابر من از دریا نمیخیزد نفس چون راست سازد شمع در بزم وصال او؟ که از تمکین حسن او سپند از جا نمیخیزد به فریاد و فغان از دل ندارد دست عشق او بههای و هو ز کوه قاف این عنقا نمیخیزد نکرده است از ره انصاف تعظیم خرام او کسی کز جلوه او از سر دنیا نمیخیزد که میآید ز اهل درد بر بالین من صائب که در برخاستن با معجز عیسی نمیخیزد چمن شد از قد رعنای ساقی انجمن صائب که میگوید که سرو از چشمه مینا نمیخیزد؟