صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۴۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرا اسباب عشرت از دل دیوانه میخیزد شراب و مطرب و معشوق من از خانه میخیزد بشارت باد آغوش دل امیدواران را که گرد خط زرخسارش عجب مستانه میخیزد زسیل رفتن دلها دو عالم میشود ویران زجای خود به عزم رقص تا جانانه میخیزد نمیدانم کدامین شوخ چشم افتاده در دامش که صیاد از کمین بسیار بیتابانه میخیزد تو از خاک شهیدان میروی چون شاخ گل خندان وگرنه شمع گریان از سر پروانه میخیزد به خون شوید زدل اندیشه وحشت غزالان را چو ابر و هر کمانی را که تیر از خانه میخیزد به خواب غفلت ما میفزاید پرده دیگر زسیلاب فنا گردی کز این ویرانه میخیزد سرآمد عمرها از جلوه مستانه لیلی غبار از تربت مجنون همان مستانه میخیزد ندارد عشق دست از پرده پوشی بعد مردن هم زخاک آشنایان سبزه بیگانه میخیزد اگر در کار داری عقل، از ما دور شو صائب که هر کس مینشیند پیش ما، دیوانه میخیزد