صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۴۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زسوز دل مرا از چشم گریان دود میخیزد ازین دریا به جای ابر نیسان دود میخیزد از آن آتش که زد در کوه و صحرا ناله مجنون هنوز از روزن چشم غزالان دود میخیزد کدامین بلبل آتش نفس زباغ بود امشب؟ که جای سنبل و ریحان زبستان دود میخیزد نمیآرد به سامان سیم و زر حرص سیه دل را همان از مجمر زرین پریشان دود میخیزد مگر افتاد یک جانب نقاب از چهره لیلی؟ که جای گردباد از این بیابان دود میخیزد منه دل بر جهان پوچ اگر از شیر مردانی که تا جا گرم سازی زین نیستان دود میخیزد مزن آتش به جان بیگناهان، رحم کن بر خود که آخر از رخ آتش عذاران دود میخیزد شود از پرده پوشی درد و داغ عشق رسواتر زشمع زیر دامن از گریبان دود میخیزد ندارد ثابت و سیار صائب در جگر آهی همین از شمع من زین نه شبستان دود میخیزد