صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۴۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرا از دل زقرب خط دلبر دود میخیزد زرشک خضر از جان سکندر دود میخیزد نگردد بیصفا از خط بزودی لعل سیرابش که با تمکین زروی آتشتر دود میخیزد چنین گر آب خود دارد دریغ از تشنگان لعلش به اندک فرصتی زین آب گوهر دود میخیزد کند زود آتش بیدود او را دود بیآتش به این عنوان اگر زان روی انور دود میخیزد تعجب نیست گر طوطی چو شمع سبز در گیرد که از حسن گلو سوزش زشکر دود میخیزد زبال و پر کند پروانه من بستر و بالین در آن آتش که از جان سمندر دود میخیزد نسوزد برق تا خود را، نسوزاند گیاهی را زمظلومان پس از جان ستمگر دود میخیزد از این آتش که من از شوق او در زیر پا دارم زنقش پای من تا روز محشر دود میخیزد که را در کوهسار عشق دیگر پا به سنگ آمد؟ که از داغ پلنگان همچو مجمر دود میخیزد زکلکتر زبان خامی است امید ثمر صائب که با صد خون دل زین هیزمتر دود میخیزد