صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۴۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زرخسار تو رنگ از گلشن ایجاد میخیزد زرفتار تو از آب روان فریاد میخیزد به هر گلشن که با آن قد رعنا جلوه گر گردی به تعظیم تو سرو از جای خود آزاد میخیزد ز آب آیینه روشن پذیرد زنگ و شیرین را زدل زنگار از تردستی فرهاد میخیزد کجا خون میتواند شست رنگ از غنچه پیکان؟ به میکی گرد کلفت از دل تا شاد میخیزد؟ اگر چون کاسه خالی نیستند از مغز این سرها چرا انگشت بر هر لب زنی فریاد میخیزد؟ کند از علم رسمی پاک، دل را ساده لوحیها به صیقل جوهر از آیینه فولاد میخیزد چرا صائب به هم دارند غیرت کشتگان او؟ رقم یکدست اگر از خامه فولاد میخیزد