صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۴۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
که مینالد که آه از جان شیدا برنمی خیزد؟ که میسوزد که دود از خرمن ما برنمی خیزد؟ عبثای ابر زحمت میدهی دریای رحمت را به صد طوفان غبار از خاطر ما برنمی خیزد غبار خاطری دایم به چشم پرده میپوشد که میگوید که گرد از روی دریا برنمی خیزد؟ اگر از عرش افتد کس، امید زیستن دارد کسی کز طاق دل افتاد از جا برنمی خیزد کدامین شب خیال خال او در سینه میآید که مانند سپند از جا سویدا برنمی خیزد