صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۳۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟ سپند از آتش ما تنگدستان بینوا خیزد نصیحت برنینگیزد زمین گیران غفلت را ره خوابیده هیهات است از بانگ درا خیزد عبوس زاهد خشک از میگلگون نگردد کم مگر در سوختن چین از جبین بوریا خیزد پشیمانی ندارد در طلب از پای افتادن درین وادی کسی کز پا درآید بیعصا خیزد به خاموشی مباش از انتقام عاجزان ایمن که سیل از کوهسار خاکساران بیصدا خیزد به وصل از دامن عاشق ندارد دست دلگیری که ممکن نیست زنگ آهن از آهن ربا خیزد درون پرده دل با خیالش خلوتی دارم که صحبت میخورد بر هم سپندی گر زجا خیزد دو عالم را به یک پیمانه میبخشند مخموران اگر قارون نشیند با میآشامان گدا خیزد مگو تأثیر در افغان سنگین دل نمیباشد که دل را آب سازد نالهای کز آسیا خیزد سعادت نیست چون ذاتی، شقاوت میشود آخر نخواهم دولتی کز سایه بال هما خیزد اگر قسمت نگیرد دست ما گم کرده راهان را چه از پای طلب آید، چه از دست دعا خیزد؟ ز تن پرور کند پهلو تهی آثار درویشی که از پهلوی فربه زود نقش بوریا خیزد زعشق پاکدامن مدعا این است عاشق را که از بزم تو یک ره با دل بیمدعا خیزد جدایی مشکل است از دشمن جانسوز اگر باشد کز آتش دور چون گردد سپند، از وی صدا خیزد ازان صائب نظر از خاک پایش برنمی دارم که سازد چشم روشن گریهای کز توتیا خیزد