صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای ره خوابیده را از نقش پایت بالها از خرامت عالم آسوده را زلزالها دل که از نقش تمنا در جوانی ساده بود شد ز پیری عنکبوت رشته آمالها محو و اثبات جهان در عالم حیرت یکی است فارغ است آیینه از آمد شد تمثالها نوش این محنت سرا را نیشها در چاشنی است پرده ادبار باشد سر به سر اقبالها آسمان میبالد از ناکامی ما خاکیان میشوند از تشنگی سیراب این تبخالها دشمن مرگ سبکروحند دنیادوستان در گرانباری بود آسایش حمالها ریزش این تنگ چشمان تشنگی میآورد وای بر کشتی که خواهد آب ازین غربالها بیگناهان در غضب حد گنهکاران خورند میزنند از خشم، شیران بر زمین دنبالها گوشه امنی مگر صائب به فریادم رسد خانه زنبور شد گوشم ز قیل و قالها