صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۳۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز اشک دیده بیدرد زنگ از دل کجا خیزد؟ اثر در دل ندارد گریهای کز توتیا خیزد ازان بر آسمان ساید سرش از سرفرازیها که پیش پای هر خار و خسی آتش زجاخیزد مسلم کی گذارد ناله مظلوم ظالم را؟ که پیش از دانه فریاد از نهاد آسیا خیزد گزیری نیست از غفلت دل ارباب دولت را که این ابر سیه از سایه بال هما خیزد مرا جان تازه شد زان خط پشت لب، چنین باشد رگ ابری که از آب روان بخش بقا خیزد حواس جمع من چون دود از روزن رود بیرون چو از بیرون در آواز پای آشنا خیزد من بیدست و پاآیم چسان بیرون از ان محفل که نتواند سپند از حیرت رویش زجا خیزد پر و بال سمندر را زآتش نیست پروایی به میزان روی آتشناک کی رنگ حیا خیزد؟ لباس فقر بر تن پروران صائب نمیچسبد که از پهلوی فربه زود نقش بوریا خیزد