صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۱۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زشوق عالم بالا روان با تن نمیسازد به پای کاروانی بوی پیراهن نمیسازد زخواب آلودگی روح تو در جسم است پا برجا که چون بیدار گردد پای با دامن نمیسازد ترا دل مانده در قید تن از آلوده دامانی وگرنه دانه چون شد پاک با خرمن نمیسازد مدار از دولت دنیای دون چشم وفاداری که خورشید سبک جولان به یک روزن نمیسازد به تن جان گرامی در قیامت میکند رجعت گسستن رشته را غافل ازین سوزن نمیسازد زتن وحشت کند صائب چو دل گردید نورانی که چون آیینه روشن گشت با گلخن نمیسازد