صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۱۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سرشک گرم با مژگان و چشمتر نمیسازد شراب تند ما با شیشه و ساغر نمیسازد نمیدانم به خونریز که شد آلوده مژگانش که شوق زخم، خون را در جگر نشتر نمیسازد به روی مهر، صبح از ساده لوحی پرده میپوشد نمیداند که حسن شوخ با چادر نمیسازد نگردد سایه بال هما دام فریب ما سر خورشید عالمسوز با افسر نمیسازد درین دریا کسی از صدق دستی برنمی دارد که دل را چون صدف گنجینه گوهر نمیسازد ندارد خندهای در چاشنی حسن گلو سوزش که شهد زندگی را تلخ بر شکر نمیسازد وصال شعله جانسوز در مدنظر دارد عبث پهلوی خود را بوریا لاغر نمیسازد چنان افتادم از طاق دل همصحبتان صائب که وقت رفتنم آیینه چشمیتر نمیسازد