صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۱۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زشکر خنده لعل او روان را تازه میسازد میگلرنگ وقت صبح جان را تازه میسازد یکی صد شد زخط کیفیت لبهای میگونش شراب کهنه جان میکشان را تازه میسازد قیامت میکند در خنده دندان نما آن لب شراب لعل وقت صبح جان را تازه میسازد غبار کلفت از دل شست رخسار عرقناکش که روی تازه گل باغبان را تازه میسازد زخط گفتم شود افسانه سودای من آخر ندانستم که خط این داستان را تازه میسازد زتیرش رقص بسمل میکند هر قطره خونم که چون مهمان بود ناخوانده جان را تازه میسازد کجا بر سینه صد پاره عاشق دلش سوزد؟ شکرخندی که زخم گلستان را تازه میسازد مشو غافل زشکر خنده صبح بناگوشش که چون شکر به شیر آمیخت جان را تازه میسازد چه تقصیر نمایان سرزد از زلفش، که روی او زخط عنبرین آیبنه دان را تازه میسازد زیکدیگر گسستن تار پود و زندگانی را به نور ماه پیوند کتان را تازه میسازد اگر دلگیری از وضع مکرر، باده پیش آور که در هر جام اوضاع جهان را تازه میسازد در آن گلشن که گل دامان خود را بر کمر بندد زغفلت بلبل ما آشیان را تازه میسازد شود در بر گریزان رتبه آزادگی ظاهر خزان تشریف این سرو جوان را تازه میسازد مرو در باغ ایام خزان با آن رخ گلگون که رخسار تو داغ بلبلان را تازه میسازد نگاه گرم گستاخی است بر نازک نهال من که پیچ و تاب آن موی میان را تازه میسازد نفس در سینه تا دارد، زکلکتر زبان صائب ریاض دولت صاحبقران را تازه میسازد