صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۱۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غم من عالم بیدرد را غمخواره میسازد مسیحا را علاج درد من بیچاره میسازد همین بس شاهد یکرنگی معشوق با عاشق که بلبل عاشق است و گل گریبان پاره میسازد چرا بر کوه پشت خویش چون فرهاد نگذارد؟ سبکدستی که صد شیرین زسنگ خاره میسازد زهر کس نامهای آید، زند چون شاخ گل بر سر همین آن سنگدل مکتوب ما را پاره میسازد غزال وحشی من رو به صحرای دگر دارد مرا هویی ازین وحشت سرا آواره میسازد تکلف بر طرف، ختم است بر آیینه خودداری که از خوبان سیمین بر به یک نظاره میسازد دو عالم گر شود پروانه، شمع از پای ننشیند به یک عاشق کجا آن آتشین رخساره میسازد؟ نسوزد دل اگر صائب سرشک ناامیدی را که از بهر یتیمان مهره گهواره میسازد؟