صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
لبش از خنده دندان نما جان تازه میسازد شراب صبح جان میپرستان تازه میسازد اگرچه صفحه روی تو از خط کافرستان شد همان صبح بناگوش تو ایمان تازه میسازد نظر سیراب میگردد چو یاقوت از تماشایش سفالی را که آن خط چوریحان تازه میسازد غبار خاطر من بیش میگردد زتردستان زمین تشنه را هر چند باران تازه میسازد نسیم صبح پیغام که میآرد به این گلشن؟ که از هر غنچه شاخ گل گریبان تازه میسازد دل آزاده ما هم زبرگ عیش میبالد لباس سرو را گر نوبهاران تازه میسازد مدار امید آسایش برون نارفته از عالم نفس غواص در بیرون عمان تازه میسازد فریب مردمی صائب مخور از چشم پرکارش که از بهر شکستن عهد و پیمان تازه میسازد