صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جمالت دیدهها را مطلع انوار میسازد دهانت سینهها را مخزن اسرار میسازد ندارد صرفهای معشوق را هشیار گرداندن وگرنه غنچه را بلبل دل بیدار میسازد من آن مرغ سحرخیزم ریاض آفرینش را که فریادم نسیم صبح را بیدار میسازد مرا بیگانه کرد از دین و ایمان سر و بالایی که طوق قمریان را بر کمر زنار میسازد اگرچه نخل بیبرگم به عشق امیدها دارم که آتش خار بیگل را گل بیخار میسازد شکیبایی زعاشق نیست حسن آشنارو را به یاد طوطیان آیینه با زنگار میسازد زجوش گل چنان شد تنگ جا بر نغمه پردازان که بلبل آشیان در رخنه دیوار میسازد مکن از تنگ چشمیهای گردون شکوه، ای رهرو که چشم تنگ سوزن رشته را هموار میسازد مخور چون گل زغفلت روی دست خنده شادی که دل را در دو غم میسازد و بسیار میسازد به حرف عقل پا از وادی مجنون مکش صائب که این ره پای خواب آلود را بیدار میسازد