صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۰۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چراغ حسن را دامان خط مستور میسازد غباری خانه آیینه را بینور میسازد مرا در محفلی بند از زبان برداشت بیتابی که شمعش گریه را در آستین مستور میسازد نگه دارد خدا از چشم ما آن لعل میگون را که شور بحر ما آب گهر را شور میسازد چه پروا از فنای عاشقان آن حسن سرکش را؟ که از هر مشت خاکی عشق صد منصور میسازد حریم قهرمان عشق شوخی برنمی دارد سپند بیادب را آتش از خود دور میسازد دل خوش مشربی دارم که سردیهای دوران را به اکسیر تحمل مرهم کافور میسازد زعزلت شهرت افتاده است مطلب گوشه گیران را که ذوق خودنمایی دانه را مستور میسازد دل ما را نسازد گریه شام و سحر خالی که این ویرانه چندین سیل را معمور میسازد ندارد حاصلی با خست رویان عاجزی کردن کمان آسمان را سرکشی کم زور میسازد زناسازی مکن خون در جگر ما تلخکامان را که گل با خار میجوشد، شکر با مور میسازد چه افتاده است دردسر دهم صائب طیبیان را؟ که عیسی را علاج درد من رنجور میسازد