صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگش که بویش فتنه خوابیده را بیدار میسازد به اندک روی گرمی از خجالت آب میگردم مرا چون نخل مومین سردی بازار میسازد گهر پروردن از گردون بدگوهر نمیآید وگرنه جام ما را قطرهای سرشار میسازد به هر موجی زبان بازی مکن چون خار و خس صائب که خاموشی صدف را مخزن اسرار میسازد شود آسوده هر کس در جوانی کار میسازد که پیری کارهای سهل را دشوار میسازد مرا بیصبر و طاقت شعله دیدار میسازد تجلی کوه را کبک سبکرفتار میسازد پی آزار من دلدار با اغیار میسازد به رغم طوطیان آیینه با زنگار میسازد چنین از باده گلرنگ اگر گلگل شود رویش به چشم عندلیبان زود گل را خار میسازد بغیر از خط که پیچیده است بر روی دلاویزش که مصحف را دگر شیرازه از زنار میسازد؟ کدامین آتشین رخسار دارد رو به این گلشن؟ که غیرت شاخ گل را آه آتشبار میسازد هوس را حسن نشناسد زعشق از ساده لوحیها به یاد طوطیان آیینه با زنگار میسازد اگر خواهی ملایم نفس را، تن در درشتی ده که سوهان زود ناهموار را هموار میسازد زجرم زیردستان از تحمل چشم پوشیدن دو چشم دولت خوابیده را بیدار میسازد مرا غفلت شد از موی سفید افزون، چه حرف است این که باد صبحگاهی مست را هشیار میسازد؟ جهان را سیر از راه تأمل میتوان کردن که حیرت آب را آیینه گلزار میسازد به جانکاهی چرا از سازگاری افکنم خود را؟ که ناسازی مرا میسازد و بسیار میسازد به نسبت تار و پود مهربانی میشود چسبان که بوی پیرهن با چشم چون دستار میسازد شود گر کوهکن گرم این چنین از غیرت خسرو به آهی بیستون را زر دست افشار میسازد تماشایش غزالان را زوحشت باز میدارد خرامش سبزه خوابیده را بیدار میسازد نیاید قطع راه سخت عشق از هر سبک مغزی که این کهسار کبک مست را هشیار میسازد ندارد شغل دنیا حاصلی غیر از پشیمانی کشد هر کس که دست از کار اینجا کار میسازد