صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۰۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
محبت سنگ خارا را ز اهل درد میسازد تجلی کوه را مجنون صحرا گرد میسازد بهشت آرد برون روز جزا سر از گریبانش کسی کز برگ عیش اینجا به داغ و درد میسازد منه بر اختر اقبال دل از ساده لوحیها کجا یک جا قرار این مهره خوش گرد میسازد؟ مرا پیری اگر چون مرده در کافور خواباند زکار عشق کی دست و دل من سرد میسازد؟ غزال شوخ چشم من خیال وحشیی دارد که با هر کس گرفت الفت، زعالم فرد میسازد زسوز عشق او شد کهربایی استخوان من که روی صبح را خورشید تابان زرد میسازد زعیاری یکی شد خال با خط دلاویزش بلای جان بود دزدی که با شبگرد میسازد مزن لاف شکیب و صبر با هجران او صائب که این درد گرانجان مرد را نامرد میسازد