صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
محبت حسن را سرگرم در بیداد میسازد دل چون موم را سنگینتر از فولاد میسازد به صد امید دل دادم به دست او، ندانستم که مصحف راز شوخی طفل کاغذ باد میسازد به آب زندگی شوید غبار از خویش، تردستی که دیوار یتیمی را چو خضرآباد میسازد مشوای دشمن جانها زحال کشتگان غافل که گل از خنده روح بلبلان را شاد میسازد نگردد مرغ زیرک از کمینگاه بلاغافل به خواب از خود مرا غافل کجا صیاد میسازد؟ شعار حسن تمکین، شیوه عشق است بیتابی ترا چون گل خموشی و مرا فریاد میسازد پس از کشتن مرا بردار از خاکای سبک جولان که گرد دامن این ویرانه را آباد میسازد نباشد چون بخیل از بخل خود بیش از کرم ممنون؟ که در هر رد سایل بندهای آزاد میسازد