صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۰۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب میسازد؟ کجا ریگ روان را شبنمی سیراب میسازد؟ سفیدیهای مو گفتم پر و بالم شود، غافل که غفلت بادبان را پردههای خواب میسازد به دریا میرساند سیل خاک پای در گل را خوشا احوال آن سالک که دل را آب میسازد زهر خامی نمیآید فریب پختگان دادن تسلی کی دل پروانه را مهتاب میسازد؟ لطیف افتاده و بیرنگ چندان آب این دریا که ماهی را زهجر خویشتن قلاب میسازد عبث خم در خم من دارد آن ابر و کمان صائب دل هر جایی من کی به یک محراب میسازد؟