صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۰۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به رغبت با خم زلفش دل بیتاب میسازد چو آب زندگی با ماهی این قلاب میسازد شود گلزار ابراهیم آتش بر گنهکاران دل ما را چنین گر شرم عصیان آب میسازد به احسانای توانگر دستگیری کن فقیران را که دریا بهر ریزش ابر را سیراب میسازد سپهر کجرو از جا در نیارد اهل تمکین را خس و خاشاک را سرگشته این گرداب میسازد سفیدیهای مو گفتم شود صبح امید من ندانستم که غفلت پردههای خواب میسازد وفاداری مجو از دولت هر جایی دنیا به یک روزن کجا خورشید عالمتاب میسازد؟