صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تن آسانی عنان زندگانی را نمیگیرد گرانباری زمام کاروانی را نمیگیرد سبکسیری شود سیلاب را در سنگلاخ افزون گرانخوابی عنان زندگانی را نمیگیرد فریب نشأه افیون مخور زنهار در پیری که جز مینشأهای جای جوانی را نمیگیرد به تدبیر از قضای حق میسر نیست جان بردن سپر پیش بلای آسمانی را نمیگیرد بخیلان گر کنند استادگی در شکر افشانی زطوطی هیچ کس شیرین زبانی را نمیگیرد زبیقدری غباری نیست بر دل پاک گوهر را کسادی از گهر روشن روانی را نمیگیرد نمیگردد غبار خط زرفتن حسن را مانع زبرق ابر سیه آتش عنانی را نمیگیرد نسازد پرده شرم از عتاب آن شوخ را خامش که فانوس از چراغ آتش زبانی را نمیگیرد نپوشد چشم اگر آن سنگدل از دیدن عاشق خموشی پیش راه همزبانی را نمیگیرد ندارد خط مشکین رتبه آن لعل جان افزا سیاهی جای آب زندگانی را نمیگیرد عرق بیخواست زان رخسار شرم آلود میجوشد چمن پیرا زشبنم دیده بانی را نمیگیرد طلای خالص از آتش نبازد رنگ را صائب بهار از عاشقان رنگ خزانی را نمیگیرد