صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۸۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمیگیرد که آب زندگانی را دل از ظلمت نمیگیرد مرا کرده است وحشی آنچنان اندیشه لیلی که با آهو دل مجنون من الفت نمیگیرد مگر دست دعایی چندرا همدست خود سازد وگرنه دست تنها دامن دولت نمیگیرد زمعنی هر که بیگانه است از خلوت کند وحشت وگرنه اهل معنی را دل از خلوت نمیگیرد به رشوت عامل از خود گر کند اصحاب سلطان را مکافات عمل از هیچ کس رشوت نمیگیرد مپرس از ساده لوحان صورت حال جهان صائب که دل آیینه را از عالم صورت نمیگیرد