صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غباری از بیابان جنون بالا نمیگیرد که دل از سینه لیلی ره صحرا نمیگیرد زمین سینه عاشق عجب خاصیتی دارد که تا سرکش نباشد نخل، در وی پا نمیگیرد رسانیده است جایی همت من بینیازی را که آتش را خس و خارم زاستغنا نمیگیرد اگر پای حسابی روز محشر در میان باشد سر خاری ازین گلزار پای ما نمیگیرد غبار غم زمین و آسمان را تنگ اگر سازد فضای گوشه دل را کسی از ما نمیگیرد ندارد همچو ما غالب شریکی محنت عالم کسی از پا نمیافتد که دست ما نمیگیرد زبان گندمین تنخواه نان جو بود صائب فلک روزی عبث از مردم دانا نمیگیرد