صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۸۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به ابرام آن که از دنیاپرستان کام میگیرد زریگ از چربدستی روغن بادام میگیرد گلستان میکند نزدیکی معشوق زندان را به ذوق گنج، قارون زیر خاک آرام میگیرد به پیغامی از ان لبهای شکربار خرسندم که دور افتاده فیض بوسه از پیغام میگیرد فضولیهای مهمان بر خسیسان بار میباشد فلک را زود دل از مردم خود کام میگیرد چه بیتاب است در گرداندن جا خاتم دولت به روی دست، اخگر بیش ازین آرام میگیرد کسی از رهروان توفیق وصل کعبه دریابد که چشمش از سفیدی جامه احرام میگیرد زجمعیت چه حاصل چون تقاضا نیست همراهش؟ تهیدست است از نو کیسه هر کس وام میگیرد زچشم شور حاسد تلخ شد خوابم، چه حرف است این که تلخی را نمک از طینت بادام میگیرد؟ به چوب از شانه دست زلف بست از دلبری خالش که چون افتاد گیرا دانه جای دام میگیرد چرا سازم زحرف تلخ جانان رو ترش صائب؟ که آن لبهای شیرین تلخی از دشنام میگیرد اگر میخانه قسمت تهی شد از میصافی که درد باده را صائب ز درد آشام میگیرد؟